تا حالا شده موقع خوردن فكر كنيد كه اين بستنى، آن شكلات، اين خورش يا آن شيرينى كه يكى يكى به شكم مى فرستيد از كجا آمده اند و چه سرگذشتى دارند؟ (مسلماً بستنى و پفك و آبنبات از ابتداى خلقت آدم وجود نداشته اند) شايد برايتان مهم نباشد اما به نظر منيكى از غذاهاى پرطرفدار بين خوش خوراك ها پيتزا است، همان خمير گردى كه با پنير و مخلفات پوشيده شده و موقع خوردن، لقمه هايش كش مى آيد!
جالب است بدانيد كه اين غذاى بسيار خوشمزه قدمتى نسبتاً طولانى دارد و به زمان اهالى يونانى ساكن در ماگناگريسيا در جنوب ايتاليا بازمى گردد. حتى در كتاب «انئيد» ويرژيل نيز اشاره اى به اين غذا شده است. در قرن سيزدهم ميلادى در كتاب تاريخ روم نوشته «ماركوس پورچيوس كاتو» به خمير گرد صافى اشاره شده كه با روغن زيتون و سبزيجات و عسل در اجاق پخته مى شده است. باستان شناسان در حين حفارى هاى خود در شهر پومپى در ايتاليا به بقاياى مغازه هايى برخوردند كه نشان دهنده شباهت اين مغازه ها با پيتزافروشى هاى امروزى هستند (احتمالاً فسيل سيب زمينى سرخ كرده ها را هم پيدا كرده اند!) البته پيتزا در آن زمان به شكل امروزى وجود نداشت و فقط شامل نان مسطح گردى بود كه با آرد عمل مى آمد و همراه ادويه و روغن پخته مى شد. در آن زمان گوجه فرنگى در اروپا ناشناخته بود و شير گاوميش هندى كه از آن براى تهيه پنير مازارلا (پنير پيتزا) استفاده مى شود، براى اهالى كامپانيا در ناپل هنوز مفهومى نداشت. گوجه فرنگى براى اولين بار در قرن شانزدهم وارد اروپا شد اما در ابتدا آن را ميوه اى سمى مى دانستند! تا اينكه در اواخر قرن هجدهم مردم فقيرنشين ناپل از آن به عنوان ماده اصلى در نان هاى پيتزا شكل خود استفاده كردند. اين نان هاى پيتزايى به زودى توجه جهانگردان را به خود جلب كرد و آن ها را به مناطق فقيرنشين ناپل كشاند پيتزاى مدرن در شكل امروزى توسط نانوايى به نام رافائل اسپوزيتو درست شد (حقش بود كه جايزه نوبلِ شكموها را ببرد!) رافائل اسپوزيتو كه در نانوايى در شهر ناپل كار مى كرد، به فكر درست كردن پيتزاى مخصوصى افتاد و آن را به عنوان هديه براى پادشاه امبرتو و ملكه مارگريتا برد. اين پيتزا شكلى بسيار ميهن پرستانه (و پاچه خارانه) داشت و مثل پرچم ايتاليا به رنگ هاى سفيد و قرمز و سبز درست شده بود. براى رنگ سبز از ريحان و براى قرمز از گوجه فرنگى و رنگ سفيد از پنير مازارلا استفاده شده بود.
برای خواندن ادامش بر ادامه مطلب کلیک کنید
در اولین نظر وقتی کلمه ی بستنی را می شنویم فکر می کنیم یکی از محصولات تمدن جدید است حال انکه تاریخ بستنی خیلی قدیمی است. در قرن چهارم قبل از میلاد اسکندر کبیر به نوشیدنی های یخ زده یا به اصطلاح امروزی تگری علاقه ی فراوانی داشته است او نوعی دسر می خورد که به ماسدوان معروف بود در ان زمان میوه های مختلف را مخلوط می کردند و با عسل شیرین می کردند و در کوزه های گلی می ریختند و کوزه ها را در یخ می گذاشتند تا یخ بزند در سال ۶۲ قبل از میلاد نرون امپراطور روم گروه هایی را به کوهستان های اپنین می فرستاد تا برایش یخ و برف ببرند سپس ان را با شربت . پوره میوه یا عسل مخلوط می کرد و می خورد. طبق روایات یکی از تاریخ نویسان هم عصرش وقتی مهمان داشت صف بردگانش مانند زنجیر دست به دست می دادند و از لای برف های کوه اپنن بستنی میوه و عسل را که به سبک بستنی اسکندر درست می شد به سر میز غذای مهمانان می اوردند. کشورهای...
